“Ik ben in mijn zwangerschap 7 kilo afgevallen. Ik ben nu lichter dan voor die tijd!” Jolie glimlacht eerst naar haar vriend, die haar trots aankijkt. Daarna kijkt ze de groep rond. Er valt een korte stilte, die een van de moeders gelijk probeert op te vullen. “Nou, bij mij komt het nooit meer goed hoor.” Ze grinnikt, en ik kijk even kort naar haar. Ze draagt een hippe, zomerse maxi jurk met sandalen. Haar haar hangt glanzend over haar rug en ze wiegt haar dochtertje in haar armen. Ze ziet er gelukkig uit.
Eén keer per maand spreken we met een groepje moeders af in het dorp om koffie te drinken. Soms komen de mannen mee, soms niet. Het zijn lieve, warme en fijne vrouwen. We zagen elkaar voor het eerst toen we tussen de 10 en 14 weken zwanger waren. Nu zitten we met onze baby’s op schoot in de schaduw van de dorpskerk.
Ik weet echt niet hoe ik mijn oude figuur moet terugkrijgen.”
“Achja, niet iedereen kan zoveel geluk hebben.” Zegt Juul, die zich duidelijk wat ongemakkelijk voelt. “Ik weet echt niet hoe ik mijn oude figuur weer moet terugkrijgen.” Ze port wat in haar buik om te illustreren wat ze graag anders zou willen zien. Femke knikt. “Ik snap je helemaal. Mijn haar valt met bossen uit, ik heb wallen tot aan mijn knieën en ik voel me nog vaak zo duizelig.” Ook ik haak nu aan in het gesprek. “Heel eerlijk, ik voel me soms ook uitgeput. Ik wil van alles, maar ik krijg niks voor elkaar. Bij alles wat ik doe breekt het zweet me uit.” Liefkozend streel ik de haartjes van mijn baby en neem een grote slok van mijn cappuccino. Het is nu een week of 10 geleden dat ik bevallen ben en het lijkt alsof mijn leven nooit anders is geweest. Er is een leven van voor de bevalling, en een leven daarna.
“Daar heb jij allemaal geen last van volgens mij!” De enige man in het groepje van 8 vrouwen, stopt een bitterbal in zijn mond en kijkt naar Jolie op. Ze glimlacht fijntjes. “Nee hoor, alles gaat goed. Maar dan ook echt goed. Onze boef slaapt de hele nacht al door.”
Juul gaat er serieus op in. “Meen je dat? Hoe krijg je dat voor elkaar? Ik moet er bijna elk uur uit om te voeden.” Ze ziet er moe uit, net als bijna iedereen hier. Ik zucht zachtjes en zoek naar het speentje in de luiertas. Mijn kindje huilt zachtjes. Het had zo fijn kunnen zijn. Het moment om alles open en eerlijk met andere vrouwen te kunnen delen, zonder het gevoel te hebben dat je ergens tekortschiet. We doen immers allemaal ons uiterste best, maar het gaat niet altijd perfect. Behalve bij die ene moeder dan. Ik had juist zo’n behoefte om even mijn verhaal te delen. Dat ik soms zo moe ben dat ik niet weet waar ik het zoeken moet.
Het gaat niet altijd even perfect, behalve bij die ene moeder dan.”
Ik praat nog even na met een paar meiden over welk merk luiers ze gebruiken en hoe vaak ze hun kindje badderen. Totdat mijn baby duidelijk laat merken dat hij er klaar mee is, en ergens voel ik me opgelucht de tafel te verlaten. We halen samen een ijsje voor op de terugweg en als ik mijn eigen reflectie in het winkelraam zie, vult mijn onzekere moederhart zich met trots. Ik ben moe, maar ik ben er. Ik ben aan het herstellen, maar ik geef alle liefde die ik heb. Ik wandel op mijn gemak naar huis, terwijl mijn kindje slaapt en ik van mijn ijsje geniet. Alles is goed zoals het is.
Geef een reactie