Afgelopen week ging ik babyzwemmen. En alhoewel het heel schattig klinkt, ging er een militaire operatie aan vooraf. De avond van tevoren pakte ik onze zwemtas, zette ik alles klaar om een fles te kunnen maken en dook ik mijn bikini op uit de krochten van mijn kast. Het was al twee jaar geleden dat ik die had gedragen.
Dus daar ging ik: om half 9 in de ochtend richting het plaatselijke zwembad. Met grote ogen keek mijn zoontje rond in het kleedhok, waar zo tien moeders hun baby’s in snoezige zwembroekjes en -luiers probeerde te krijgen. De tropische warmte kroop door mijn winterjas en ik voelde hoe de warmte naar mijn wangen steeg. Snel trok ik al mijn kleding uit, propte ik het in de tas en trok mijn iets te krappe bikini recht. Ik zag vanuit mijn ooghoek dat er een plekje vrijkwam op een van de aankleedkussens, en ik snelde er samen met mijn zoontje op af. Hup, zwemluier aan en daarover heen zijn nieuwe Hema-zwembroek.
Met mijn zoontje stevig vastgeklemd ging ik het water in. We begonnen met wat liedjes en draaide rondjes. Ik begon al iets te ontspannen. Hij huilde niet en trappelde wat met zijn beentjes. “En nu, pak je je kindje vast, en dan hup! Onder water.” De juf demonstreerde het met een kletsnatte aapknuffel. Mijn hartslag versnelde. Ik keek schichtig naar links.
“Wil ze nou echt dat we ons kindje onder water dompelen? Helemaal?” Vroeg ik aan andere moeder. Ze knikte bedeesd en draaide nog net niet met haar ogen. “Ja, dat doen we elke keer. Krijgen ze niks van, hoor.” Dus ik zag het gebeuren, ouders dompelden hun kindje onder. De baby’s kwamen totaal gedesoriënteerd en naar adem happend boven. De juf keek me aan. “Gewoon doen! Geen enkel probleem!” Ze zwaaide met de apenknuffel.
“Dat gaan we mooi niet doen,” fluisterde ik tegen mijn zoontje en meer nog tegen mezelf. Toen na vijf minuten dobberen het gat verscheen, waar de zwemjuf de baby’s door liet gaan, keek ik op de klok. Nog vijf minuten. Mijn zoontje had het wel gehad en ik helemaal. Druipend verlieten we het zwembad en rillend trok ik hem zijn kletsnatte luier uit. Zijn huil galmde door de ruimte en gehaast kleedde ik hem om.
Net toen ik mijn kletsnatte bikini uit had getrokken en ik met mijn blote lijf in de ruimte stond, kwam er een stoet kletsende moeders binnen. Ik droogde me snel af en trok gehaast mijn legging en trui aan. Ik wist niet hoe gauw ik weg moest komen. Ik grabbelde in de tas, vond mijn autosleutel, tilde de Maxi-Cosi op en liep licht steunend naar de auto. Totaal gebroken staarde ik even kort voor me uit. Babyzwemmen is topsport.
Geef een reactie