Het is kwart voor 3 ’s nachts. Ik word wakker omdat ik mijn zoontje hoor kletsen in zijn kamer. Ik heb net vier uur slaap erop zitten. Terwijl ik rillend en vermoeid mijn legging aantrek, spreek ik mezelf toe dat ik vanavond echt om 8 uur naar bed ga. Ik zoek op de tast mijn favoriete oversized trui en trek hem wild over mijn hoofd aan. Met het uitgelubberde elastiekje om mijn pols maak ik een scheve knot op mijn hoofd.
Licht steunend loop ik naar de badkamer waar alles klaar staat om het flesje te maken. Ik druk op de lichtknop, waardoor ik me even een vampier in het felle zonlicht voel. Terwijl mijn ogen hevig knipperen, draai ik het flesje op de automatische piloot in elkaar. Vanuit de badkamer hoor ik hoe mijn man ons kindje sust met een speentje. Ik kijk in de spiegel en zie de vouwen van het kussen in mijn wangen gedrukt staan. Mijn ogen zijn klein, mijn neus rood.
ik kijk in de spiegel en zie hoe de vouwen van het kussen in mijn wangen gedrukt staan.”
Gelukkig mag ik het flesje afgeven aan mijn man, die vaak in de nacht fitter is dan ik. Ik reik hem nog een hydrofiele doek aan en laat mezelf weer in bed vallen. Ik val direct weer in slaap, met het klokkende drinkgeluid van mijn kindje op de achtergrond.
Een paar uur later schrik ik wakker. Ik zit rechtop in bed, mijn hart klopt wild. Ik tik mijn man op zijn schouder, steeds iets harder. “Waar is hij? Net was hij hier toch nog?” Hij draait zich naar me om, hij klinkt verrassend helder. “Hij ligt lekker in zijn bedje te slapen, kijk maar op de babyfoon.” Slaapdronken draai ik me om naar mijn nachtkastje en laat eerst mijn Dopper en mijn telefoon vallen. “Shit!” Op de Dopper zat geen dop, waardoor de hele grond nat wordt. Ik negeer het plasje water wat steeds groter wordt en gris de babyfoon van het tafeltje. Met mijn nachtelijke coördinatie probeer ik het juiste knopje in te drukken. “Wat een gezeik,” mompel ik. Mijn brein wil maar een ding: mijn baby slapend zien liggen in zijn bedje. Eindelijk springt het scherm aan.
Mijn brein wil maar een ding: mijn baby slapend zien liggen in zijn bedje.”
En daar ligt hij, met zijn armpjes omhoog, in zijn warme slaapzak. Ik laat me weer zakken in mijn kussen en slaak een zucht.“Schat?” Ik mompel. Ik ben alweer bijna vertrokken. “Je moet nog dweilen.”
Geef een reactie