Niks is zo erg als een relatie die vanuit het niets verbroken wordt. Je kunt niks meer doen, de keuze is gemaakt. Jouw leven veranderd onherroepelijk, zonder dat je er zelf enige invloed op hebt.
Ook mij is het ooit overkomen. Nu een jaar of 7 geleden ging mijn relatie van 8 jaar uit. Opeens zat ik weer in mijn ouderlijk huis op zolder, vol gitaren, oude boeken en een brommende vriezer. In mijn krakende bedje waar ik mijn hele jeugd op gelegen had, staarde ik naar het plafond en huilde ik zacht. Ik had zo’n pijn in mijn hart en in mijn buik dat mijn hongergevoel compleet verdween. Die periode sliep ik nauwelijks en liep ik als een zombie door het huis van mijn moeder. In plaats van als een 26-jarige in mijn eigen appartement te wonen, werd ik ineens weer naar level 1 terug geslingerd. Ik woonde weer thuis, mijn contract van mijn werk liep af, ik had zelfs geen eigen autootje. Ik moest weer helemaal overnieuw beginnen. Wat was ik bang.
Ondertussen ben ik getrouwd en heb ik een gezin. Waar ik toen zo diep naar verlangde is mijn leven nu. Ik zie me nog staan op de stoep voor mijn oude appartement: een paar oude koffers. Een tas met een laptop en een opschrijfboekje en een stapel pennen. Een omhelzing zonder gevoel. Een verbroken relatie en vervolgens complete radiostilte. Ik was vergeten. En nu moest ik het zelf verwerken en het een plek geven. Gelukkig kreeg ik na een tijdje weer mijn eigen flatje, en sneller dan verwacht begon het weer lichter te worden. Ik draaide muziek, danste door de kamer, ik maakte weer plezier. Ik schreef urenlang alles van me af. Het besef dat ik beter af was zonder hem volgde al snel. Maar toch: als ik aan die tijd terugdenk, doet het nog steeds zeer.
Mijn beste vriendin gaat momenteel door zo’n fase. Huilend belde ze me op en ik reed met een slakkengang naar haar toe in een van de vele sneeuwstormen van afgelopen week. Ik huilde met haar mee. In eerste plaats voor haar, maar ook vanwege het feit dat ik weet hoe ze zich voelt. Zo totaal ontredderd. De onzekerheid dat je geen idee hebt hoe je leven eruit komt te zien. Dat je weer opnieuw moet bedenken wat je wil, en wat je zoekt. Wat voor een leven jou gelukkig maakt.
Als ik terug kon in de tijd, gaf ik mijn oude ik een knuffel. Ik zou haar vertellen dat er nog zoveel moois op haar ligt te wachten. Dat je ook in je eentje gelukkig kan zijn. Dat de zon weer gaat schijnen, ook al is de lucht nu donkergrijs. Over een tijdje vertel ik mijn vriendin hetzelfde. De zon gaat ook voor jou weer schijnen. Geloof me maar.
Geef een reactie