“Weetje wat ik nou écht zou willen?” Mijn collega staart naar zijn scherm en blijft tegelijkertijd typen. Earpods in zijn oren, een hoodie aan. Ik ruk mijn blik even los van het scherm, blij met de afleiding. “Vertel.” vraag ik. Het is drie uur in de middag, de tijd waarop ik het liefst in mijn auto stap, ergens in een fijne koffietent een latte bestel en een beetje uit het raam staar.
Hij doet zijn Earpods uit en kijkt me aan. “Een baan die nut heeft.” Het kantoor valt even stil. Iedereen stopt met typen en klikken. Een collega tegenover hem grinnikt kort maar stopt gauw als hij ziet dat hij het serieus meent. “Wat doe ik hier nou eigenlijk? Ik zit alleen maar achter de computer de hele dag. Wat draag ik nou bij aan een betere maatschappij?” Hij zucht diep en begint een mandarijn te pellen. Zijn ogen staan een beetje dof.
Wat doe ik hier nou eigenlijk? Ik zit alleen maar achter de computer.”
“Tja eh…” begin ik. Zelf voel ik het soms net zo. Maar het is eigenlijk not done om daarover te praten. Ergens vind ik het knap dat hij het uitspreekt. “Wat zou je dan willen?” Ik neem een slokje van mijn thee. “Iets met mensen, iets nuttigs. Een eigen bedrijf. Een goed doel beginnen. Alles is beter dan dit.” Hij wijst naar zijn scherm. Het huilen staat hem nader dan het lachen. “Oké, heb je ideeën voor een eigen bedrijf?”
Hij gaat iets rechtop zitten. Hij vertelt dat hij al jaren een idee heeft om iets voor eenzame ouderen te betekenen. Hij heeft het nog niet helemaal uitgewerkt, maar als hij een dag minder zou kunnen werken, kon hij dat gaan doen. Zijn ogen glinsteren. Andere collega’s haken nu ook aan. “Ik snap helemaal wat je bedoelt”, begint er een. “Als ik het over had kunnen doen, was ik iets creatiefs gaan doen. Of was ik bij defensie gegaan.” De ander knikt hevig. “Ik wil hippe boodschappentroleys gaan ontwerpen.” zegt hij enthousiast. Ook ik begin op deze vrijdagmiddag ineens te dromen. “Ik zou graag een eigen tijdschrift beginnen, vol met mooie en inspirerende verhalen.” Ik glimlach bij het idee.
Is dat niet heel veel werk? Een tijdschrift maken?”
Eenzame oudere collega en boodschappentrolley kijken bedenkelijk. “Maar is dat niet heel veel werk? Een tijdschrift maken?” Ik knik. “Maar geloof me, het is echt het leukste wat er is,” zeg ik dan. Het valt weer even stil, de Earpods gaan weer in.
“Ach, zo slecht heb ik het hier niet. Het is wel makkelijk geld verdienen.” Hij ziet nog steeds wit. Ik wil nog niet dat het gesprek is afgelopen, dit is een interessant onderwerp. Beter dan welke GTST-acteur het knapste is. “Ik vind dat als je een droom hebt, je hem moet proberen waar te maken.” Hij knikt langzaam. “Misschien, ooit.”
Hij haalt voor iedereen een kop koffie en ploft weer neer op zijn versleten bureaustoel. “Zo, nu ben ik toch even nuttig geweest.”
Geef een reactie