Dikke buik. TL-licht. Gezwollen enkels.
Die ochtend had ik me met moeite naar het werk gesleept. Ik zat in de laatste week voor mijn verlof, voelde me moe en helemaal klaar om me volledig op het cocoonen te richten. En me mentaal voor te bereiden op de tijd die ging komen.
Dus daar zat ik dan, op een kruk waar mijn stuitje zeer van deed. Twee handen op mijn bollende buik, wachtend tot mijn leidingevende aan zou sluiten na haar andere overleg. “Zo.” Met een grote plof legt ze haar laptop en een stapel opschrijfboekjes neer en sluit de deur achter haar. Haar leesbril, die nog in haar krullende haar gestoken zat, legt ze op de tafel erbij.
Mijn brein staat al in sluimerstand.”
“Hoe gaat het met je?” vraagt ze met een schuin oog op mijn buik gericht. “Ik glimlach en strijk over mijn baby, die over ongeveer zes weken zijn entree zal doen. “Goed hoor”, antwoord ik. “Een beetje moe.” Alhoewel een beetje niet klopt – ik voel me alsof ik een gigantische kater heb en tegelijkertijd geen oog heb dichtgedaan. Mijn broek knelt, mijn enkellaarsjes zitten niet lekker en mijn brein staat al in sluimerstand.
“Kom op, A.” Spreek ik mezelf in gedachten toe. Deze baan is belangrijk, je hebt hard gewerkt de afgelopen maanden, zelfs toen je tussen het werk door met je hoofd boven het kantoor toilet hing. You got this.
Ik schraap mijn keel en probeerde nog een paar professionele zinnen te produceren uit mijn mom-brain. Best lastig als je hersenen alleen maar bezig zijn met het aanschaffen van Neutral wasmiddel en het opmaken van het babybedje. Maar ik moet mijn baan behouden. Mijn contract móet verlengd worden.
“Natuurlijk kijk ik uit naar mijn verlof, maar ik vind het ook gek om alles wat ik het afgelopen jaar hier heb opgebouwd, achter me te laten.” Een profi antwoord. Goed gedaan. “Mmm…” Mijn leidinggevende knikt langzaam. Ze lijkt even op zo’n hondje die zijn hoofd beweegt op het dashboard van een auto. Nee. Niet aan denken nu. Focus!
Ze kijkt me voor het eerst echt even aan en even zie ik onzekerheid in haar ogen. Medelijden misschien? In een flits kijkt ze weer naar mijn babybelly. “Ik heb slecht nieuws.” Zegt ze. Haar stem klinkt harder dan gebruikelijk. Ik voel mijn hartslag versnellen. “Shit”, schiet er door mijn hoofd.
“We kunnen het ons niet veroorloven je contract te verlengen. Je wil minder gaan werken, en dat is geen optie. Het is te weinig voor jouw functie. We willen iemand die er altijd is, en ook altijd beschikbaar is.” Het leek even alsof ze nog iets wilde zeggen, maar ze maakte haar zin niet af. In plaats daarvan benadrukt ze dat zij wél altijd fulltime heeft gewerkt. Ik zeg haar dat elke vrouw dat zelf moet beslissen: wel werken, niet werken, veel of weinig: alles is goed. Maar uiteindelijk moet je doen waar jij je het beste bij voelt. En voor mij is dat op dit moment een dag minder werken. Ze knikt alsof ze het begrijpt. Maar volgens mij doet ze dat niet echt. “We zijn blij met je werk en je bent een fijne collega. We vinden het jammer dat je gaat.” Ik kijk haar even verbluft aan en heb een paar seconden kortsluiting in mijn hoofd.
We willen iemand die er altijd is, en ook altijd beschikbaar is.”
Mijn gedachten tuimelen over elkaar heen. Ik voel me kwetsbaar. De grip op mijn buik neemt toe. “Kom op,” spreek ik mezelf toe. “Laat van je horen.” De brok in mijn keel slik ik weg. Nadat ik een kwartier lang haar probeer op andere gedachten te brengen, geef ik het op. Als ik de ruimte uitloop, met mijn buik vooruit en mijn kin omhoog, voel ik de tranen prikken. Op dat moment schopt mijn baby hard.
Emoties vechten om voorrang. Want natuurlijk is het hun recht om mij de deur te wijzen. Het is zakelijk. Het ligt niet aan het feit dat ik bijna moeder word. Maar waarom voelt het dan wel zo?
Geef een reactie