Hollandse verjaardagsfeestjes zijn niet echt mijn ding. De augurk in een boterhamworstje, de afweging of je drie kussen of een hand geeft, en het ongemakkelijke moment als je allebei net wat anders bedenkt. Maar als je zichtbaar zwanger bent, wordt een onschuldige Hollandse verjaardag kring een mijnenveld. Pas op waar je plaatsneemt, want voordat je het weet heb je een hand op je buik of hoor je zomaar het traumatische bevallingsverhaal van tante Jo aan.
Zo maakte ik tijdens een van die partijtjes de keuze om naast een van mijn aangetrouwde oudtantes plaats te nemen. Ik dacht een goede keuze te maken: ze praat makkelijk en noemt me altijd ‘meissie’, iets wat ik altijd wel schattig vind. Ik glimlachte naar haar, reikte met moeite naar voren om mijn theeglas te pakken en steunde licht toen ik weer kwam zitten. “Zo, je hebt een flinke toeter, meissie. Hoe ver ben je?” Ik nam snel een slok van mijn thee. “Nog twee weken, als hij op tijd komt.” Ik aaide zachtjes over mijn buik en voelde hem onder mijn hand bewegen. Mijn buurvrouw keek bedenkelijk.
“Zo, je hebt een flinke toeter. Hoe ver ben je?”
“Volgens mij kan hij elk moment komen, hoor!” Haar stem ging de hoogte in en trok de aandacht van de anderen in de kring. “Ik kan dat zien aan de vorm van je buik, zie je. Je buik hangt. Je hebt een hangbuik, zogezegd!” Ze knikte hevig en keek rond. Een paar andere vrouwen knikte mee. “Dat hoop ik niet, ik heb geen zin om te dweilen,” Zei mijn schoonvader nu, die net een stuk appeltaart in zijn mond schoof.
Ik draaide met mijn ogen en trok een grimas. Dit moest toch een nieuw record zijn: in één minuut is De Buik en de grote ervan genoemd, is de aandacht volledig gefocust op wanneer de baby komt én is er een ongepaste grap gemaakt. Het enige wat er nog mist…
“Bereid je maar voor, meissie.” Ze nam me van top tot teen op en kneep haar ogen samen. “Je bent klein van stuk en dan zo’n grote buik…” Ze liet een dramatische stilte vallen. “Ik wens je veel sterkte!”
“Ik wens je veel sterkte!”
Na bijna negen maanden zwangerschap had ik wel geleerd me weinig aan te trekken van anderen. En gelukkig zijn de meeste mensen heel lief en complimenteus. Maar ik blijf me toch afvragen hoe het kan dat sommige mensen denken dat je als zwangere een soort algemeen bezit bent, waar je ongevraagd je mening over mag spuien.
Meningen over hoe je lichaam eruitziet, hoeveel je bent aangekomen, de vorm van je buik. Ben je slank met een bescheiden buikje, dan eet je niet genoeg. Ben je voller? Dan laat je jezelf véél te veel gaan. De kilo’s moeten er straks allemaal immers weer vanaf. En vergeet de klassieker: “Weet je zeker dat het er geen twee zijn?” niet. Meestal kan ik mijn schouders erover ophalen. En met trots en liefde naar mijn veranderende vrouwenlichaam kijken.
Maar sommige opmerkingen blijven hangen, nestelen zich in je brein en zijn soms wanneer je in de spiegel kijkt, de eerste gedachten die opkomen. Dat is het nare ervan: het negatieve blijft vaak hangen, en die positieve opmerkingen die je tegen jezelf zegt of van anderen hoort, verdwijnen ergens in de krochten van je brein.
Maar weetje? Zwanger zijn is de uitgelezen kans om wat meer schijt te hebben aan anderen. Trek die strakke jurk aan. Pronk met je mooie en prachtige buik waar nieuw leven in groeit. Wees trots op jezelf. Wees eens een beetje bitchy. Want je hoeft niet alles maar te accepteren. En loop gewoon weg bij het eerstvolgende dramaverhaal. Enne: zoek de mensen die je lief vindt en die je steunen, zoveel mogelijk op. Want daar heb je pas écht wat aan.
Geef een reactie