“Fuck you!” Met een grote klap slaat mijn collega haar laptop dicht en gooit haar armen theatraal de lucht in. Het is donderdagmiddag 5 voor 5: mijn ogen staan zo ongeveer scheel na een nacht van gebroken slaap en een dag vol computerwerk. Met een schuin oog kijk ik naar mijn collega, die haar tirade al begonnen is. Ongeveer de vijfde van de dag. “Nee! Handvatten en handvaten is allebei correct. De flyer is al naar de drukker!” Ze slaat met haar vlakke hand op tafel en kijkt me verwilderd aan.
Een beetje melig
Totaal onbedoeld voel ik een lachkriebel in mijn buik ontstaan. Ik probeer het tegen te houden, maar het lukt me niet. Ik voel hoe de tranen mijn ogen vullen en hoe ik zachtjes begin te hikken van de lach. “Ik meen het hoor!” ze slaat haar armen over elkaar. “Wat denkt die vent wel niet? Ik doe hier alles. Al-les! En hij zit dan te zeiken over zo’n klein woordje?” Ik lach en knik tegelijk. Al snel voel ik me schuldig. “Sorry, ik ben een beetje melig.” Haar stem klinkt nog steeds boos. En luid. Zo luid dat mijn oren beginnen te protesteren. “Ik ben er klaar mee!” Ze gooit niet bepaald subtiel haar laptop in haar tas, ploft weer neer op haar bureaustoel en begint verwoed een banaan te pellen, die de hele dag al op haar bureau lag. Ik neem een slok van mijn koud geworden thee. “Goed idee, eet even wat. Wil je ook een kopje?” De optie koffie laat ik even voor wat het is.
Bevestiging
Ik zie aan haar gezicht dat ze iets gekalmeerd is. Haar wangen zijn iets minder rood. “Het is gewoon niet leuk meer!” Opnieuw kijk ik haar begrijpelijk aan. “Het is ook allemaal niet makkelijk.” Ze knikt. “Het zou gewoon een keer leuk zijn om een beetje bevestiging te krijgen, snap je? Dat je iets goed doet, bedoel ik. Ik krijg altijd alleen maar negativiteit over me heen.” Even staar ik haar aan, niet wetende wat te zeggen. Een diepe zucht ontsnapt uit haar mond. “Shit!”
Lekker gewerkt
Met een groot gebaar gooit ze haar bananenschil weg en graait ze haar laptop uit haar tas. “Ik moet de drukker bellen.” Ik kijk weer naar mijn scherm en rond de video af waar ik mee bezig was. Tien minuten later is handvaten aangepast in handvatten en lopen we samen naar de auto. “Vanavond ga ik eerst boksen, en dan lekker haken”, vertel ze me. Ze opent haar autodeur en ik slinger mijn rugtas achterin mijn auto. “Leuk!” Knik ik haar bemoedigend toe. Ze kijkt met een glimlach naar het gebouw waar we net de dag hebben doorgebracht. “Lekker gewerkt.” Zegt ze. Ik wens haar een fijne avond en stap in mijn knalblauwe auto. Even blijf ik zitten op de stille en donkere parkeerplaats. Opeens proest ik het uit. Soms houd ik ontzettend van het kantoorleven.
Geef een reactie